یکی از نمایندگان مجلس پرسید که وام اتاوا چه هزینه ای برای کانادایی ها دارد؟ اینجا ریاضی است

وام اتاوا بیش از آنچه در بودجه نشان داده شده است برای بقیه ما هزینه دارد؟ روز پنجشنبه، من در برابر کمیته دائمی امور مالی مجلس عوام به عنوان بخشی از تحقیقات آن درباره قدرت هزینه های فدرال شهادت دادم. پس از اینکه من پیامدهای استقراض فدرال برای بازارهای اعتباری را توضیح دادم، نماینده مایکل گولمین برای ارزیابی تلاش کرد. من یکی نداشتم، اما این سوال خوبی است، بنابراین به محض خروج از اتاق شروع به مدل سازی آن کردم. حتی بیشتر از آن چیزی است که فکر می کردم.
اما ابتدا اجازه دهید در مورد نحوه عملکرد بدهی صحبت کنیم.
چگونه وام های دولتی بر مبلغی که برای وام می پردازید تأثیر می گذارد
اعتبار یک بازار است و مانند هر چیز دیگری بر اساس تقاضا، عرضه و ریسک قیمت گذاری می شود. وقتی سرمایه بیشتری نسبت به وام گیرندگان وجود دارد، نرخ بهره کاهش می یابد زیرا وام دهندگان برای کسب و کار رقابت می کنند. زمانی که وام گرفتن از سرمایه موجود پیشی می گیرد، نرخ بهره افزایش می یابد زیرا وام گیرندگان برای آن رقابت می کنند. وام گیرندگان پرخطرتر پس از آن حق بیمه پرداخت می کنند.
کم ریسک ترین وام گیرنده، دولت کانادا است که ارز صادر می کند. کمترین هزینه را پرداخت می کند و بازده آن معیاری است که وام های دیگران بر اساس آن ارزیابی می شود. کسی مثل، نمیدانم، ریکی از تریلر پارک بویز، بیشترین پول را میپردازد، زیرا او از این کار عقب مانده بود.
وقتی اتاوا بیشتر وام می گیرد، این معیار را افزایش می دهد و همه بیشتر می پردازند. کسب و کارهای بزرگ، کسب و کارهای کوچک، وام خودروی شما، وام مسکن شما – همه آنها بر اساس معیارهای یکسانی رتبه بندی می شوند. در امور مالی به این می گویند ازدحام بیرون.
حالا به سوال برگردیم. این نمایش علاوه بر خود وام چقدر هزینه اضافی دارد؟
خانوارها می توانند میلیاردها سود اضافی وام مسکن بپردازند
ما تخمین می زنیم که افزایش پیش بینی شده در بدهی فدرال تقریباً 13 تا 26 واحد پایه به بازده اوراق قرضه 5 ساله کانادا اضافه می کند. این بدان معناست که خانوارها پس از اجرای کامل ممکن است میلیاردها دلار سود اضافی در سال بپردازند، که دقیقاً تغییر بزرگی نیست. با این حال، فقط خانواده ها هستند – بار به مشاغل و از قضا، بودجه آینده خود دولت نیز کشیده می شود. در اینجا یک مرور کلی در سطح بالا آورده شده است.
بارزترین ضربه به وام مسکن، حدود 3.2 تا 6.3 میلیارد دلار سود اضافی یا 190 تا 380 دلار برای هر خانوار در سال خواهد بود. با این حال، همه خانوارها وام مسکن ندارند – حدود 6 میلیون وام مسکن دارند. این به طور واقع بینانه تر، بار را به طور متوسط بین 530 تا 1050 دلار در سال برای کسانی که وام مسکن دارند، قرار می دهد و بین وام های بزرگتر و جدیدتر متمرکز می شود.
اعمال یکسان از وامهای خانوار، سقف آن را 4.3 تا 8.7 میلیارد دلار در سال میسازد. این میانگین برای هر یک از 16.6 میلیون خانوار حدود 260 تا 520 دلار است. این شامل استفاده رو به رشد از وام دهندگان خصوصی نمی شود، که تمایل دارند اسپردهای بالاتری را به عنوان جبران ریسک دریافت کنند.
ما همچنین تخمین میزنیم که این امر ظرفیت استقراض را تقریباً 1.3% به 2.6% کاهش میدهد. جالب توجه است که نظرسنجی بانک کانادا (BoC) در مورد نرخ های بهره بالاتر به کاهش تقریباً مشابه قیمت مسکن در طی دو سال اشاره دارد. اگر در مورد سهام مسکن اعمال شود، تقریباً معادل 111 تا 222 میلیارد دلار سهام از دست رفته است. بیایید به هزینههای مستقیمتر پایبند باشیم، زیرا مدلسازی از دست دادن سرمایه یک سوراخ خرگوش بسیار عمیقتر است.
مقاومت در برابر صنعت مسکن موضوع پیچیده تری است. اگرچه وام های اتاوا برای تحریک جنبه های خاصی از ساخت و ساز طراحی شده اند، اما احتمالاً به عملکرد بازار آسیب می رسانند. همچنین به معنای افزایش قیمت مناسب نیست، زیرا سهم بزرگی به مالکان شرکت های بزرگ می رسد. اینها همان شرکت هایی هستند که دانشگاهیان هشدار می دهند که قدرت بازارشان بیش از اندازه است و اجاره ها را خیلی سریعتر از صاحبخانه های مادر و پدر افزایش می دهند. یکی دیگر از نمایندگان مجلس از من در مورد عرضه و مقرون به صرفه بودن سؤال کرد و این سزاوار است که هفته آینده نوشته شود.
کسب و کارها می توانند بیشتر پرداخت کنند مگر اینکه از حمایت اتاوا برخوردار باشند
کسب و کار با همین انتقال مواجه است. تنها برای اوراق قرضه شرکتی، این تقریباً 1.2 تا 2.4 میلیارد دلار در سال سود اضافی است. با این حال، هزینه بیشتر سرمایه گذاری هایی خواهد بود که دیگر بر نرخ مانع بالاتر غلبه نمی کنند. در بیانیه آغازین خود، خاطرنشان کردم که اتاوا فقط به کسب و کارهای بزرگ وام ارزان ارائه نمی دهد. این باعث کاهش شانس در برابر مشاغل کوچک و متوسط می شود که اکثر کارگران کانادایی را استخدام می کنند. این بخشی از عواقب است: شرکتهای سرمایهگذاری شده توسط شرکتهای دولتی با وامهای یارانهای مالیات دهندگان از نرخهای بالاتر محافظت میشوند، در حالی که بقیه با هزینههای بالاتری روبرو هستند.
طنز: صورتحساب بهره اتاوا نیز در حال افزایش است
یکی از نکات جالب تر این است که برای مالیات دهندگان نیز هزینه خواهد داشت. از آنجایی که بدهی فدرال با بازدهی بالاتر تامین مالی می شود، هزینه های بهره پس از تجدید ارزیابی کامل، سالانه حدود 3.1 میلیارد دلار به 6.2 میلیارد دلار افزایش می یابد. ما از بازده 5 ساله به عنوان پروکسی استفاده می کنیم زیرا بازده 10 ساله بیشتر حرکت می کند و بازده خزانه داری کمتر است. همین انتقال بدهی فدرال، استانی و محلی تقریباً 4.7 تا 9.5 میلیارد دلار در سال است. ceteris paribus. این قسمت آخر یک کلمه ده دلاری است، همه چیز برابر است، و اگر متوجه شدید که من از آن در ملاء عام استفاده می کنم، راحت به من ضربه بزنید.
همچنین خطری وجود دارد که این تخمین ها شامل نقدینگی نمی شوند. همانطور که در بیانیه افتتاحیه خود اشاره کردم، سهم فزاینده ای از اوراق قرضه دولتی کانادا توسط صندوق های تامینی اهرمی هدر می رود. اگر این نقدینگی از بین برود، همانطور که در مارس 2020 رخ داد، بانک کانادا از لحاظ تاریخی برای خرید وارد عمل شده است – همان مداخله ای که باعث شد تا پایان سال 2025 تقریباً 10 میلیارد دلار زیان انباشته داشته باشد.
به نظر رویای خیس یک بانکدار است، اینطور نیست؟
توجه داشته باشید
رتبهبندیهای ما از تحقیقات انجام شده استفاده میکنند CBO، فدرال رزرو و فدرال رزرو دالاس، که نشان می دهد هر نقطه از بدهی به تولید ناخالص داخلی 2 تا 4 امتیاز پایه به بازده بلندمدت اضافه می کند. ما این را با استفاده از بازده 5 ساله کاهش دادیم تحقیقات بانک کانادا، سپس آن را برای رشد بدهی بازار فدرال پیش بینی شده توسط خود دولت اعمال کرد بدهی و پیش بینی تولید ناخالص داخلی این ارقام هزینه های سالانه هستند که زمانی به طور کامل در استفاده از مانده بدهی های امروزی به مرحله اجرا درآمدند و هر کدام به تنهایی به جای اضافه شدن به دیگران است. من روش شناسی کامل را در یادداشت خود به همراه پیش بینی در مورد موضوعات مطرح شده توسط دو نماینده دیگر به کمیسیون ارائه خواهم کرد.



