بر اساس آخرین برآوردهای GDP از سوی دفتر تحلیل اقتصادی، ساخت و ساز مسکن 15.7 درصد از اقتصاد را در سه ماهه سوم سال 2026 به خود اختصاص داده است. این سهم از 15.8 درصد در سه ماهه دوم و از 16.0 درصد در سال گذشته کاهش یافته است. ساخت و ساز مسکن که با سرمایه گذاری ثابت مسکونی اندازه گیری می شود، برای ششمین بار در هشت فصل گذشته کاهش یافت.
جزء چرخه ای تر ساخت و ساز و بازسازی مسکن – سرمایه گذاری ثابت مسکونی (RFI) – 3.6 درصد از تولید ناخالص داخلی بود، حتی با سه ماهه قبل. جزء دوم، خدمات مسکن، 12.2 درصد از تولید ناخالص داخلی بود که نسبت به سه ماهه قبل نیز ثابت بود. نمودار زیر سهم خدمات مسکن و RFI را به همراه سهم کل مسکن از تولید ناخالص داخلی اسمی نشان می دهد.
هزینه‌های مسکن به دلیل ماهیت چرخه‌ای RFI بسیار کمتر از RFI است. از لحاظ تاریخی، RFI به طور متوسط تقریباً 5٪ از تولید ناخالص داخلی بوده است، در حالی که خدمات مسکونی به طور متوسط بین 12٪ تا 13٪ بوده است که در مجموع بین 17٪ تا 18٪ از تولید ناخالص داخلی است. این سهام تمایل به نوسان در چرخه تجاری دارند. با این حال، سهم مسکن از تولید ناخالص داخلی در دوره پس از رکود بزرگ به دلیل ساخت‌وساز کم، به‌ویژه در بخش مسکن تک‌خانواری، عقب‌مانده است.
در سه ماهه سوم، RFI 12 واحد پایه از نرخ رشد کلی تولید ناخالص داخلی کم کرد. این 10 واحد پایه را که RFI به رشد تولید ناخالص داخلی در سه ماهه دوم اضافه کرد، معکوس کرد. RFI در سه ماهه سوم نسبت به سال گذشته 3.3 درصد کاهش یافت و به نرخ سالانه تعدیل شده فصلی به 1.17 تریلیون دلار رسید که از 1.18 تریلیون دلار در سه ماهه دوم کاهش داشت.
RFI ها را می توان به دو بخش تقسیم کرد: سازه ها و تجهیزات. سرمایه گذاری مسکن نه تنها شامل واحدهای جدید تک خانواری و چند خانواری است، بلکه شامل مسکن های تولیدی، بهسازی و خوابگاه نیز می شود. تجهیزات مسکن که کمتر از 2٪ از کل RFI را تشکیل می دهد، شامل مبلمان یا لوازم خانگی است که توسط صاحبخانه ها برای اجاره به مستاجران خریداری می شود. سرمایه گذاری خصوصی واقعی در ساختمان ها 3.6 درصد کاهش یافت در حالی که سرمایه گذاری در تجهیزات مسکونی 9.9 درصد افزایش یافت.
با تجزیه اجزای سازه های مسکونی، RFI های تک خانواده 5.0٪ کاهش یافت، در حالی که RFI های چند خانواده 0.3٪ افزایش یافت. ساختار دائمی سایت RFI که از RFI های تک خانواده و چند خانواده تشکیل شده است، 3.8 درصد کاهش یافته است. رده RFI “سایر سازه ها” 3.4 درصد در سه ماهه سوم کاهش یافت. این جزء عمدتاً از مسکن های ساخته شده، بهسازی ها و خوابگاه ها تشکیل شده است. بر اساس فصلی تنظیم شده سالانه در سه ماهه سوم، سرمایه گذاری خصوصی در سازه های سایت دائمی 514.9 میلیارد دلار بود، در حالی که سایر سازه ها در مجموع 635.4 میلیارد دلار بود.
در حالی که RFI در سال گذشته کاهش یافته است، سرمایه گذاری ثابت غیر مسکونی رشد قابل توجهی داشته است. در سه ماهه سوم، سرمایه گذاری ثابت غیر مسکونی 12.7 درصد افزایش یافت که هفتمین سه ماهه متوالی رشد را نشان می دهد. بخش عمده ای از این سرمایه گذاری در تجهیزات غیر مسکونی بود، زیرا در سه ماهه سوم 20.9 درصد افزایش یافت. این به دلیل سرمایه گذاری در تجهیزات پردازش اطلاعات، به ویژه تجهیزات کامپیوتری است. سرمایه‌گذاری در سازه‌های غیرمسکونی در سه ماهه سوم 5.4 درصد افزایش یافت که منجر به سرمایه‌گذاری در سازه‌های تجاری و بهداشتی شد. به ویژه، سرمایه گذاری در ساختارهای تولیدی برای هفتمین سه ماهه متوالی با کاهش 15.3 درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل در سه ماهه سوم دو رقمی شد.
دومین تاثیر مسکن بر تولید ناخالص داخلی، اندازه گیری خدمات مسکن است. مانند RFI، مصرف خدمات مسکونی را می توان به دو بخش تقسیم کرد. جزء اول، مسکن، شامل اجاره ناخالص پرداخت شده توسط مستاجران، اجاره مالک فرضی (تخمینی از هزینه اجاره مسکن تحت اشغال مالک)، ارزش اجاره مسکن مزرعه و مسکن گروهی است. گنجاندن اجاره تصوری مالکان-مصرفین توسط رویکرد حسابداری درآمد ملی الزامی است زیرا بدون این معیار، افزایش مالکیت خانه منجر به کاهش تولید ناخالص داخلی می شود. جزء دوم، آب و برق خانگی، شامل هزینه های مصرف کننده برای آب، فاضلاب، برق و گاز است.
برای سه ماهه سوم، خدمات مسکن 12.2 درصد از اقتصاد یا 4.0 تریلیون دلار را بر اساس فصلی تعدیل شده سالانه به خود اختصاص داده است. هزینه های واقعی برای خدمات مسکن در سه ماهه سوم سالانه 2.8 درصد افزایش یافته است. مخارج واقعی مصرف شخصی برای مسکن 1.1 درصد افزایش یافت در حالی که هزینه واقعی برای خدمات خانوار 15.3 درصد افزایش یافت.
مخارج مصرف شخصی (PCE) برای خدمات مسکونی بزرگترین مؤلفه PCE بود که 18.0 درصد در سه ماهه سوم را تشکیل می داد. دومین جزء بزرگ PCE خدمات بهداشتی با 17.0٪ است. هزینه خدمات در سه ماهه سوم سالانه 15.4 تریلیون دلار بود که بیش از دو برابر هزینه برای کالاها (6.9 تریلیون دلار) بود.
