یک تبلیغ به ما فرصتی داد تا از نو شروع کنیم

وقتی شوهرش ترفیع دریافت کرد که شامل جابجایی بود، ال تصمیم گرفت برای دو پسرشان اجاره ای نسبتاً مقرون به صرفه در نزدیکی مدرسه ای با رتبه برتر پیدا کند. آنها در شهر لانگ آیلند فرود آمدند، جایی که از زندگی در کنار آب و احساس اجتماعی لذت می برند. در اینجا داستان او همانطور که به کلی کرت گفته شده است.

من در تورنتو به دنیا آمدم و بزرگ شدم. اخیراً، من و شوهرم و دو پسرمان در خانه ای در حومه شهر، خارج از شهر زندگی می کردیم.

ما صاحب خانه ای بودیم که حدود 2500 فوت مربع بود با چهار اتاق خواب و چهار حمام. فضای زیادی از جمله حیاط داشتیم. ما آن را به مبلغ 1.25 میلیون CDN (حدود 893000 دلار) خریدیم.

من حجم فضایی که داشتیم را دوست داشتم، چه در داخل و چه در فضای باز. زمین های بازی بزرگی در این نزدیکی وجود داشت که دو پسر من که اکنون 10 و 8 ساله هستند، در آنجا بازی می کردند.

[Editor’s note: Brick Underground’s series The Newcomers features first-person accounts about why a renter or buyer decided to take a chance on NYC.]

نقطه ضعف این بود که برای رسیدن به تقریباً همه جا مجبور بودیم رانندگی کنیم، مانند خواربارفروشی، والمارت، یا کارهای دیگر. رفت و آمد شوهرم به محل کار ممکن است بیش از دو ساعت طول بکشد.

من معلم بودم. من در حال کار بر روی گرفتن گواهینامه مجدد در نیویورک هستم تا بتوانم به تدریس برگردم، ایده آل در کلاس هفتم یا هشتم.

چرا تصمیم به نقل مکان گرفتند؟

در مارس 2025، شوهرم برای همکاری با تیم ایالات متحده شرکتش ارتقا یافت. من همیشه می خواستم در ایالات متحده زندگی کنم، اما هرگز تصور نمی کردیم که در 40 سالگی، تورنتو را ترک کنیم و از جایی کاملاً جدید شروع کنیم.

ما از مارس تا مه برای آپارتمان‌ها جستجو کردیم و در هتل‌های نیویورک اقامت داشتیم.

اولویت من این بود که بچه هایمان را در یک مدرسه خوب در یک جامعه خوب وارد کنم. من به رتبه بندی مدارس نگاه کردم تا به محدود کردن محله ها کمک کنم.

ما حداقل به دو اتاق خواب و دو حمام نیاز داشتیم، و من فضای کافی می خواستم تا انتقال از خانه 2500 فوت مربعی ما غیرممکن به نظر برسد. داشتن امکانات رفاهی خوب نیز مهم بود زیرا آنها می توانستند فضای زندگی ما را تا حد زیادی گسترش دهند.

موقعیت مکانی یکی دیگر از عوامل مهم بود. شوهرم در نزدیکی پارک برایانت کار می کند، بنابراین ما می خواستیم رفت و آمد او آسان باشد. این یکی از دلایلی است که ما به طور جدی بروکلین را در نظر نمی گیریم.

خواسته آنها چیست

ما آپارتمان های زیادی در نیویورک دیدیم که قابل شمارش نیست. ما در ابتدا به منهتن، از جمله Upper West Side نگاه کردیم، اما اجاره آن بسیار گران بود. ما شاهد بیش از 8000 دلار در ماه برای یک آپارتمان دو خوابه و دو حمام بودیم که منهتن را از دسترس خارج کرد.

یکی از همکاران شوهرم شهر لانگ آیلند را پیشنهاد داد و به ما گفت که محله‌ای عالی برای بچه‌هاست. در آخر هفته عید پاک، یک رویداد تخم مرغ عید پاک را پیدا کردم و رفتیم. من دوست داشتم محله خانواده دوستانه به نظر می رسید و اسکله زیبا بود.

ما از نمایندگی استفاده نکرده ایم. من با نمایندگان تماس گرفتم، اما اغلب پاسخی دریافت نکردم، و این روند مهاجرت از یک کشور دیگر را استرس‌زاتر می‌کرد. گرفتن قرار ملاقات برای دیدن مکان ها همیشه آسان نبود.

منهتن به ویژه نسبت به تازه واردان احساس دوستی نداشت. ما وضعیت ویزای خود را بررسی کردیم و به نظر می‌رسید که صاحبخانه‌ها با افرادی که قبلاً شهروند بودند یا ویزای آمریکا و مدارک خود را داشتند راحت‌تر بودند. مواقعی نگران بودم که آیا بتوانیم جایی برای زندگی پیدا کنیم.

حدود یک ماه بعد، من به تنهایی به شهر لانگ آیلند بازگشتم و تمام مسیر پیاده روی را طی کردم و به دفاتر لیزینگ در طول راه رفتم. یک ساختمان جدید، مالت درایو، آخرین ساختمانی بود که از آن بازدید کردم. این جدیدترین مکانی بود که دیده بودم و زیبایی و امکانات آن را بیش از هر مکان دیگری دوست داشتم. مدرسه ای بود که ما دوست داشتیم حدود دو دقیقه پیاده از ساختمان فاصله داشت که برای ما هم بسیار بزرگ بود.

خانه ما در ماه مه فروخته شد، بنابراین در مدت زمان کوتاهی فروختیم، همه چیز را بسته بندی کردیم و با دو بچه نقل مکان کردیم. ما در ماه ژوئن رسماً به نیویورک نقل مکان کردیم و وسایلمان با جابجایی ون رسیدیم.

آنچه او در مورد مکان جدید خود دوست دارد

واحد اجاره ای ما تقریباً 1000 فوت مربع است که دارای دو اتاق خواب و دو حمام است. ما ماهیانه حدود 6000 دلار پرداخت می کنیم.

ما یک تراس و منظره ای شگفت انگیز از منهتن داریم. از اتاق نشیمن ما می توانیم ساختمان امپایر استیت و ساختمان کرایسلر را ببینیم. این ساختمان امکانات رفاهی زیادی دارد: تراس پشت بام محوطه سازی شده با باربیکیو، مرکز تناسب اندام، فضای کار مشترک و اتاق کودکان.

او در مورد منطقه چه چیزی را دوست دارد؟

LIC مانند یک حومه شهر احساس می شود، که بخش بزرگی از این است که چرا برای ما خوب کار می کند. در عین حال، ما تنها یک ایستگاه با گرند سنترال فاصله داریم. همچنین احساس می‌کند که در مرکز بین محله‌ها قرار گرفته است و ما تنها حدود 10 دقیقه با فرودگاه فاصله داریم. ما اغلب برای دیدار با خانواده به تورنتو برمی گردیم، بنابراین این یک مزیت بزرگ است.

حس اجتماع یکی از چیزهای مورد علاقه من بود. دوستانی که در منهتن زندگی می‌کنند به من گفته‌اند که برقراری ارتباط ممکن است سخت باشد، اما در LIC ما همان والدین را در هنگام ترک خانه، فعالیت‌های بچه‌ها و اطراف محله می‌بینیم. فرصت های زیادی برای ادامه ملاقات با افراد وجود دارد که ایجاد روابط واقعی را آسان تر می کند.

من عاشق این هستم که بچه های ما می توانند زندگی بسیار فعالی در اینجا داشته باشند. کودک 10 ساله من می تواند ورزش کند و با دوستانش معاشرت کند. آن‌ها می‌توانند در امتداد اسکله و زمین‌های ورزشی در پارک ایالتی گانتری پلازا به پارک جنوبی هانتر پوینت بروند. مردی با یک باشگاه محلی فوتبال مسافرتی بازی می کند. متأسفانه مدرسه آنها فقط یک محوطه کوچک در فضای باز دارد که بیشتر آن بتنی است.

برای خرید مواد غذایی به بازار دامبو می رویم. من ابتدا به Trader Joe در میدان کورت رفتم، اما بازار دامبو را دوست دارم زیرا تنوع بیشتری دارد و من در مورد خواربارفروشی هایمان بسیار حساس هستم.

ما همچنین برای قهوه و Greats of Craft در مرکز بلوار به Steep Stone رفته‌ایم. من عاشق کروسانت در یکشنبه و کانل برای نان خمیر مایه و اقلام صبحانه پاریسی هستم. تاکومن غذای ژاپنی و سرو نرم ماچا وانیلی دارد که ما آن را دوست داریم.

برای نوشیدنی و شام، اغلب به منهتن می رویم زیرا غذاهای بسیار عالی در شهر وجود دارد.

ما همچنین از تابستان گذشته در کلیسای شهر شرکت کرده ایم و معمولاً به مراسم عصر می رویم. والدین شوهرم در تورنتو کشیش هستند، بنابراین وقتی به اینجا نقل مکان کردیم، خوب بود که برای خود کلیسا انتخاب کنیم. ما واقعاً خدمات عبادت و کشیش را دوست داریم. ما همچنین به یک گروه کوچک برای زوج های متاهل دارای فرزند پیوستیم و حدود یک سال است که در آن عضو هستیم.

ما از شر ماشینمان خلاص شدیم. رفت و آمد شوهرم الان فقط 10 تا 15 دقیقه است. من از رانندگی بدم نمی‌آید، اما اکنون که در نیویورک زندگی می‌کنیم، فهمیدم چقدر خوب است که بتوانی به مکان‌هایی بروی و به ماشین تکیه نکنی.

من و شوهرم خیلی با هم پیاده روی می کنیم. ما این گفتگوی مکرر را داریم که در آن به اطراف نگاه می کنیم و می گوییم: “خیلی خوش شانسیم که اینجا هستیم.” در ابتدا، ما فکر کردیم که ارتقاء و جابجایی ممکن است موقتی باشد. ما برای دو یا سه سال آینده با ویزا اینجا هستیم، اما اکنون واقعاً احساس می کنیم که داریم اینجا زندگی می کنیم.

نکته اصلی این است که من هرگز نمی خواهم شهر را ترک کنم. شاید روزی ما هم شهروند آمریکا شویم.

بزرگترین چیزی که دلم تنگ شده داشتن فضای بیشتر است. ممکن است در آینده یک آپارتمان بزرگتر بخواهیم، ​​اما فکر می کنم این مرحله از زندگی برای زندگی شهری مناسب است. پس از فارغ التحصیلی پسران ما از دبیرستان و در نهایت کالج، فکر می کنم از زندگی در اینجا لذت بیشتری خواهیم برد.