تگزاس، خانه تقریباً یک چهارم ظرفیت مرکز داده برنامه ریزی شده ایالات متحده، فرماندار تازه منتخب که قول داده است که تاییدیه های مرکز داده را متوقف کند. این رأی گیری در مورد این نبود که آیا آمریکا به محاسبات بیشتری نیاز دارد یا خیر. این در مورد این بود که چه کسی انرژی، آب و زمین برای ساخت آن می گیرد.
صنعت مرکز داده مشکلی با تقاضا ندارد. تقاضا برای کامپیوتر در حال افزایش است، سرمایه در دسترس است و توسعه دهندگان به دنبال سایت هایی در سراسر کشور هستند. سوال سخت‌تر این است که چه کسی منابع مورد نیاز برای پاسخگویی به این تقاضا را دریافت می‌کند: نیرو، آب، زمین، انتقال، ترانسفورماتور، نیروی کار ماهر و سرمایه. هیچ کس نامحدود نیست و پروژه های مشابه به طور فزاینده ای برای همه آنها رقابت می کنند.
در بیشتر دوره های رونق فعلی، سوال اصلی این بوده است که هوش مصنوعی چقدر تقاضا ایجاد خواهد کرد. هنگامی که تقاضا از زیرساخت های موجود برای خدمت رسانی فراتر رود، پیش بینی تقاضا نسبت به درک توزیع ارزش کمتری پیدا می کند.
پاور واضح ترین مثال را ارائه می دهد. یک شرکت برق ممکن است ده ها پروژه داشته باشد که نیاز به سرویس دارند و هنوز هم قادر به ساخت ایستگاه های تولید، انتقال و پست به اندازه کافی سریع برای سرویس دهی به آنها نباشد. یک توسعه‌دهنده ممکن است زمین را کنترل کند و یک مشتری علاقه‌مند داشته باشد، اما هیچ‌کدام قدرت را در زمانی که پروژه به آن نیاز دارد تضمین نمی‌کند. این سوال از میزان نیاز مراکز داده برق به پروژه هایی است که ابتدا آن را دریافت می کنند.
آب نیز از همین الگو پیروی می کند. یک منطقه می تواند به طور کلی آب کافی داشته باشد و همچنان با انتخاب های دشواری در مورد جایی که می رود روبرو باشد. یک پردیس بزرگ با کشاورزی، تولید و مسکن برای یک حوزه آبخیز رقابت می کند. ترانسفورماتورها مهلت تولید دارند. کارگران ماهر نمی توانند به طور همزمان در همه جا حضور داشته باشند. حتی سرمایه اکنون پروژه‌هایی را که به سادگی زمین را کنترل می‌کنند از پروژه‌هایی که می‌توانند زیرساخت‌ها را عملی کنند، جدا می‌کند.
هوش مصنوعی در حال حاضر با کارخانه‌ها، مسکن و برق‌سازی برای سیستم‌های مشابه رقابت می‌کند. جوامع خواهان توسعه اقتصادی بدون تحمیل هزینه های نامتناسب زیرساختی هستند.
در 3 نوامبر این رقابت سیاسی شد.
در تگزاس، جینا هینوجوسا، فرماندار گرگ ابوت را پس از مبارزات انتخاباتی برای توقف تأییدیه‌های مرکز داده تا زمانی که قوه مقننه قوانین جدید را تصویب کند، شکست داد. اوهایو امی اکتون را انتخاب کرد که از مهلت قانونی حمایت می کند. جورجیا Keisha Lance Bottoms را انتخاب کرد که مسئولیت توسعه دهندگان را در مرکز مبارزات انتخاباتی خود قرار داد. رای دهندگان در حداقل 10 ایالت از محدودیت ها حمایت کردند یا پروژه ها را به طور کامل رد کردند.
این یک داستان حزبی نیست. ابوت، یک جمهوری خواه، قبلاً بود اتصالات مرکز داده متوقف شده در انتظار بازرسی از صدها پروژه در صف شبکه و مجوزهای زیست محیطی برای پروژه های مرکز داده در سراسر کشور به حالت تعلیق درآمد. در اوهایو، هر نامزد فرمانداری خواستار محدودیت شده است. هینوجوسا به او اشاره کرد که فراتر خواهد رفت و مکث را به تمام تاییدیه های مرکز داده گسترش خواهد داد.
تخصیص دیگر فقط یک تصمیم سودمند نیست. فرمانداران، مجالس مقننه، کمیسیون های خدمات عمومی و شوراهای شهرستان در حال تصمیم گیری هستند و جامعه در اتاق حضور دارد. جستجو از بین نرفت تعداد نگهبانان در حال افزایش بود.
من این را سالها پیش با عنوان زمین مسکونی در کاسترو ولی، کالیفرنیا یاد گرفتم. من سایت را کنترل کردم، اما چندین دور با همسایه ها طول کشید تا بتوانم مجوز ساخت خانه را بگیرم. توسعه دهندگان مرکز داده اکنون در مقیاس گیگاوات همان درس را یاد می گیرند.
وقتی تقاضا نامشخص است، مزیت متعلق به کسانی است که تعیین می کنند کجا ظاهر شود. هنگامی که تقاضا مشهود است اما منابع کمیاب هستند، مزیت به کسانی منتقل می‌شود که توزیع را کنترل، تأمین یا تحت تأثیر قرار می‌دهند.
این نقشه را تغییر می دهد. بازارهای صنعتی سابق، از جمله بسیاری در اطراف دریاچه‌های بزرگ، سیستم‌های انتقال، ایستگاه‌های فرعی و زیرساخت‌های آبی را در خود جای داده‌اند که برای فعالیت‌های اقتصادی ساخته شده‌اند که از آن زمان ناپدید شده‌اند. سایر بازارها زمین ارزان ارائه می دهند اما نمی توانند زیرساخت ها را به موقع فراهم کنند. و همانطور که اوهایو اخیراً نشان داد، بازارهای غنی از منابع با سؤالات سیاسی مشابهی روبرو هستند. جذاب ترین بازار، بازاری نیست که بیشترین منابع را داشته باشد. جایی است که می توان این منابع را در یک جدول زمانی قابل قبول تخصیص داد.
ظرفیت تئوریک و ظرفیت قابل استقرار چیزهای متفاوتی هستند. مگاوات وعده داده شده پس از پنجره استقرار مشتری ارزش کمی دارد. آبی که نمی تواند برای استفاده خاصی مجاز باشد، آب در دسترس نیست. انتقالی که سالها بعد به ارتقاء بستگی دارد، زیرساختی نیست که بتواند به پروژه‌ای امروز خدمت کند. سوال اصلی این است که چه چیزی، به چه کسی و چه زمانی قابل توزیع است.
سرمایه گذاران باید فراتر از پیش بینی های تقاضا نگاه کنند. Diligence اکنون باید به شش سوال به ترتیب زیر پاسخ دهد:
- چه کسی پرداخت می کند؟ آیا وقتی جامعه سوال می کند پروژه پاسخ قابل اعتمادی دارد؟
- چه کسی قدرت را کنترل می کند و چه کسی در فرآیند اتصال در اولویت است؟
- کدام ارتقاء زیرساخت ها تأمین مالی شده است و چه زمانی تحویل داده می شود؟
- حق آبه در کجا قرار دارد؟
- آیا می توان تجهیزات به خصوص ترانسفورماتورها را طبق برنامه تهیه کرد؟
- آیا نیروی کار برای اجرای پروژه موجود است؟
این صنعت در چند سال گذشته تلاش کرده است تا بفهمد تقاضا برای هوش مصنوعی چقدر می تواند افزایش یابد. مرحله بعدی این است که کدام پروژه ها، شرکت ها و جوامع واقعاً منابع لازم برای خدمت به آن را دریافت می کنند.
محدودیت دیگر جستجو نیست.
این یک تخصیص است.
سهیل طیب، استادیار بالینی در موسسه املاک و مستغلات شاک دانشگاه نیویورک و مدیر مرکز محیط‌های ساخته شده پایدار است.
