آیا تا به حال از کنار یک ساختمان آپارتمانی جالب در شهر نیویورک عبور کرده اید و می خواهید درباره تاریخچه آن بیشتر بدانید؟ برای این مجموعه، Brick Underground با تام میلر، خالق Daytonian در منهتن، وبلاگی درباره ساختمان‌های منهتن و دیگر معماری‌های تاریخی شریک شده است. هر هفته گزیده ای از آرشیو دیتونی را با پیوندی به مقاله کامل منتشر می کنیم.
در سال 1651، پیتر استیووسانت دو مزرعه در شمال نیو آمستردام تأسیس کرد. خطی که بوویرج شماره 1 و شماره 2 را از هم جدا می کرد در نهایت به خیابان استیووسانت تبدیل می شد. وقتی در سال 1826 خیابان دهم شرقی (بخشی از شبکه خیابانی سفت و سخت طرح کمیسران 1811) افتتاح شد، خیابان استیووسانت که به صورت مورب قرار داشت، زمینی به شکل عجیبی ایجاد کرد، نقطه مثلثی آن که الیزابت استیووسانت آن را به عنوان باغ خود نگه داشت. چهار سال پس از مرگ الیزابت در 16 سپتامبر 1854، ماتیاس بانتا نقطه توسعه را خریداری کرد.
بیشتر مورخان خانه‌های ردیفی را به جیمز رنویک جونیور نسبت می‌دهند که کلیسای باشکوه گریس را در حدود سه بلوک به سمت غرب در سال 1846 طراحی کرد. خانه‌های پنج طبقه زیرزمین انگلیسی-ایتالیایی که در سال 1861 تکمیل شدند، از 16 تا 32 فوت عرض داشتند و (به دلیل فاصله 4 تا 1 متری) آنها. پا
مانند همسایه‌هایش، زیرزمین و طبقات اول خیابان 192 از سنگ قهوه‌ای روستایی (با شماره 124 شرقی 10th در سال 1867) زیر چهار طبقه از آجر قرمز با سنگ قهوه‌ای قرار داشت. پنجره های بلند و تمام قوسی طبقه دوم توسط نوار سنگی به هم چسبیده بودند. هر یک از قاب های آرشیترو دهانه های بالایی کمی متفاوت رفتار می شود.
در سال 1863، Hiram A. Pettibone، یک دلال سهام، و همسرش، Henrietta Davenport سابق، به آنجا نقل مکان کردند. سعادت این زوج کوتاه مدت خواهد بود. هیرام در همان سالی که به خانه جدیدشان نقل مکان کردند درگذشت.
هنریتا پتی‌بون با پذیرایی از مهمانان محترم باقی ماند. شهروند جالبی در سال 1867 وارد شد. کریستین فون هسه در فهرست ها به عنوان “وکیل، سردفتر و کمیسر اسناد برای همه ایالت ها و سرزمین ها” درج شد.
فون هسه پس از اینکه فیبی شاو، یک بیوه، در سال 1868 در خیابان دهم شرقی 124 به عنوان پانسیون شروع به کار کرد، به سوار شدن به اینجا ادامه داد.
در سال 1869 ادموند و ژرمن دوورگر از فرانسه وارد شدند و اقامتگاهی را در پیش گرفتند. دوورگر وارد کننده و فروشنده توری فرانسوی است. کارخانه او در بروکسل بود و او برای فروش اجناسش مغازه ای در اینجا باز کرد. New-York Tribune گفت فروشگاه او “برای بسیاری از مردان برجسته تجاری برادوی به خوبی شناخته شده است.”
نیویورک تریبون گزارش داد، عصر شنبه، 13 نوامبر 1869، دو مرد وارد شدند و دوورگر را خواستند. آنها خواستند نمونه‌هایی از توری دوورگر را ببینند، و اگرچه نمی‌توانستند کارت ویزیت ارائه کنند، دوورگر موافقت کرد. رفتند اما پنج دقیقه بعد برگشتند. اعلام کردند اینها قاچاق است و ما گیر می آوریم!
وقتی دوورگر اصرار کرد که وظیفه کالاها را پرداخت کرده و از تحویل آنها امتناع کرد، یکی از مردان نشان گمرکی را نشان داد و دیگری “یک هفت تیر بیرون کشید و دستور را تکرار کرد”. دوورگر که مایل نبود تورهای گرانبهایش را از حضورش کنار بگذارد، مردان را تا هتل سنت چارلز همراهی کرد. در اینجا «مردی درشت اندام با سبیل‌های مشکی بزرگ و موهای سیاه جت» که توسط New-York Tribune توصیف می‌شود، خود را به عنوان کلکسیونر گرینل معرفی کرد. او گواهی های دوورگر را بررسی کرد و به او گفت که وظیفه ای که پرداخت کرده کافی نیست و درخواست بیشتری کرد.
صبح روز دوشنبه، دوورگر به معاون جمع آوری کننده گمرک کلارک اعتراض کرد. پرونده به ماموران وزارت خزانه داری تحویل داده شد و تحقیقات فدرال آغاز شد. ادموند دوورگر دو مامور را به اتاق 15 در هتل سنت چارلز اسکورت کرد. در آنجا دو نفر از کلکسیونرهای جعلی را پیدا کردند که هر دو دارای پست های دولتی بودند. جان دبلیو لالور کارمند سرویس نیروی دریایی بود و فردریک جی. ای کیور کارگزار خدمات گمرکی بود.
در سال‌های بعد، کاربری ملک از یک پانسیون به یک خانه اقامتی تغییر کرد که نشان‌دهنده زوال محله بود. مستاجران خیابان دهم شرقی 124 نیز تغییرات را منعکس کردند.
در 2 آوریل 1960، نیویورک تایمز گزارش داد که میلدرد فرانکل “آپارتمان پنج طبقه” را به آلبرت دیون و همسرش فروخته است. در این مقاله آمده است: “این تغییر خواهد شد و به عنوان مسکن توسط مالکان جدید ادامه خواهد یافت.”
سپس، در سال 1976، ملک بازسازی شد و به یک خانه نیمه مستقل تبدیل شد. خوشبختانه، نمای بیرونی از زمان تکمیل آن در سال 1861 تقریباً بدون تغییر باقی مانده است. برای اطلاعات بیشتر در مورد اموال و زندگی افرادی که در اینجا زندگی می کردند، به مقاله کامل مراجعه کنید.
